Prymicje ks. Sławomira Pietraszko

„Prezbiterzy bowiem przez święcenia i misję, otrzymywaną od biskupów, zostają wyniesieni do służenia Chrystusowi Nauczycielowi, Kapłanowi i Królowi, uczestnicząc w Jego posłudze, dzięki której Kościół, tutaj na ziemi, nieustannie rośnie jako Lud Boży, Ciało Chrystusa i Świątynia Ducha Świętego.”
/Dekret o posłudze i życiu kapłanów "PRESBYTERORUM ORDINIS"/

26 maja w katedrze św. Mikołaja w Bielsku-Białej miały miejsce święcenia prezbiteratu, których diakonom naszej diecezji udzielił bp Roman Pindel. Na tą niezwykłą uroczystość udała się dosyć liczna grupa parafian na czele z Księdzem Proboszczem, ponieważ wśród wyświęcanych znalazł się pochodzący z naszej parafii Ks. Sławomir Pietraszko.

„Modlitwa, chorzy i wyzwalanie od zła to trzy obszary waszego posługiwania, jakie wam dzisiaj kładę na serce” - takie zadania wyznaczył w homilii Biskup neoprezbiterom, posługując się fragmentem listu św. Jakuba Apostoła.

Wśród rozmaitych rzeczy, jakie będą czekały nowych kapłanów Biskup wskazał najważniejsze rysy, jakie kapłaństwo Chrystusowe we współczesnym świecie posiada: „Ukazujcie zawsze, jako katecheci dzieci i młodzieży, radość życia według Ewangelii, moc Ewangelii. Głoście Chrystusa, który daje moc do zerwania z grzechem i zawsze przebacza. Zgorszeniu, pokusie i złu przeciwstawiajcie miłosierne oblicze Boga. Dla młodych, dorosłych i zbliżających się do kresu życia szukajcie dróg nawrócenia i zawrócenia z błędnej drogi. Chętnie odpuszczajcie grzechy, przyjmując Jezusowe słowa o radości Ojca z każdego grzesznika, który się nawrócił”.

Następnego dnia w Słotwinie odbyły się Prymicje, czyli pierwsza Msza pod przewodnictwem neoprezbitera. Po błogosławieństwie rodziców, rodzeństwa i chrzestnych z domu rodzinnego wyruszyła procesja, symbolizująca fakt, że każdy kapłan jest „wzięty z ludzi”. Ksiądz neoprezbiter podążał do kościoła wzdłuż cudownie udekorowanej drogi (wszystko staraniem mieszkańców) prowadzony przez dzieci Pierwszokomunijne, niosące tradycyjny wieniec z gałązek dębu.

W drzwiach przywitał go Ksiądz Proboszcz, a po krótkiej modlitwie w kościele, z którego do kapłańskiego posługiwania powołał go Bóg, ks. Sławomir rozpoczął pierwszą w swoim życiu Eucharystię. W koncelebrze nie zabrakło Księży Rodaków oraz zaprzyjaźnionych kapłanów, którzy w tym dniu sprawowali Mszę Świętą z neoprezbiterem.

Ks. Krzysztof Wilk - prymicyjny kaznodzieja - skierował do neoprezbitera ważne przesłanie, aby nie odgrywać w życiu Chrystusa, ale nim być w stu procentach: „Wszyscy jesteśmy wezwani do tego, byśmy byli prawdziwi, w tym co jest najważniejsze, w naszym odniesieniu do Boga. Byśmy niczego nie udawali. Bo to nie jest tak, że można zagrać Jezusa przez 3 godziny, albo nawet być w kościele 3 godziny: a potem - bach ! - na czarny marsz, a potem -bach ! - okraść albo zwyzywać sąsiada, a potem - bach ! - zakupy w niedzielę. Bo to nie jest tak, że przy ołtarzu mam być drugim Chrystusem, a potem - bach ! - sutanna na kołek, a potem - bach ! - brewiarz i różaniec w kąt, a potem - bach ! - przykazaniami niech się martwią inni. (...) Tak się nie da.”

Na zakończenie wręczył ks. Sławomirowi trzy szczególne prezenty. Pierwszym był mały fragment golgoty, przywieziony z Ziemi Świętej, by pamiętał o krzyżu Chrystusa. Drugim był właśnie krzyż, na którym zostały wypisane daty prymicji w Słotwińskim kościele po to, aby został on w przyszłości przekazany na ręce kolejnego kapłana, którego z naszej parafii Pan powoła. Trzeci prezent stanowił tekst wygłoszonego kazania.

Na zakończenie Eucharystii, po odśpiewaniu tradycyjnej pieśni dziękczynnej z terenów Śląska Cieszyńskiego i „Te Deum”, Ksiądz Neoprezbiter skierował do zebranych słowa wdzięczności. Mamie wręczył tradycyjne Manutergium, czyli puryfikaterz, którym po naszczeniu Świętym Krzyżmem kapłan otarł ręce.

Ksiądz Proboszcz otrzymał stułę rocznika bł. ks. Michała Sopoćki, w szczególny sposób symbolizującą kapłaństwo ks. Sławomira, które zrodziło się dzięki trosce duszpasterskiej ks. Mieczysława.

Eucharystię zakończyło uroczyste Apostolskie Błogosławieństwo, po którym neoprezbiter udzielił każdemu z obecnych indywidualnego błogosławieństwa prymicyjnego.

FOTORELACJA:

Majówka z naszym neoprezbiterem

Co roku 26 maja przychodzimy do świątyni, by przez wstawiennictwo Maryi pomodlić się w intencji naszych mam. Nie inaczej było tym razem, choć wieczorne nabożeństwo nabrało szczególnego wymiaru. Razem z ks. Sławomirem, który przed południem z rąk biskupa przyjął święcenia kapłańskie, dziękowaliśmy za dar powołań: do życia kapłańskiego, małżeńskiego, a także rodzicielskiego.

W modlitwie dziękczynnej wzięły udział przedszkolaki z rodzicami, dzieci pierwszokomunijne, młodzież, panie z Koła Gospodyń Wiejskich i wielu parafian. Modliliśmy się o odwagę pójścia za Chrystusem, powierzenia naszego życia na służbę Bogu i bliźniemu na wzór tak wielu świętych: św. Augustyna, który miał odwagę porzucenia wszystkiego dla Chrystusa i dla dobra ludzi, św. Joanny Beretty Molli, która miała odwagę heroicznej miłości matczynej, niczym nieprzezwyciężonej, a także odwagę dochowania wierności zobowiązaniom podjętym w dniu zawarcia sakramentu małżeństwa, św. Jana Marii Vianney’a, który miał odwagę ukochać kapłaństwo i wielu innych.

Rozważania modlitewne ubogacone śpiewem były też swoistym czuwaniem przed niedzielą prymicyjną ks. Sławomira – wielkim świętem naszej wspólnoty parafialnej. Po nabożeństwie wszyscy zebraliśmy się na słodkim poczęstunku na plebanii.

FOTORELACJA:

W przygotowaniu do święceń

I. Co nas czeka?

Św. Piotr w swoim liście pisze: „Starszych więc, którzy są wśród was, proszę, ja również starszy, a przy tym świadek Chrystusowych cierpień oraz uczestnik tej chwały, która ma się objawić: paście stado Boże, które jest przy was, strzegąc go nie pod przymusem, ale z własnej woli, jak Bóg chce; nie ze względu na niegodziwe zyski, ale z oddaniem; i nie jak ci, którzy ciemiężą gminy, ale jako żywe przykłady dla stada. Kiedy zaś objawi się Najwyższy Pasterz, otrzymacie niewiędnący wieniec chwały.” (1 P 5,1-4).

Te podstawy biblijne dają nam poznać, czym w dużym skrócie jest sakrament kapłaństwa, gdzie poprzez powołanie konkretnych ludzi Bóg sam wybiera sobie pasterzy Bożej Owczarni. W ten sposób spełniają się w mistyczny i jednoczący Kościół sposób słowa z Listu do Hebrajczyków: „każdy bowiem arcykapłan z ludzi brany, dla ludzi bywa ustanawiany w sprawach odnoszących się do Boga” (Hbr 5, 1).

Najważniejsze zadania kapłana wymienia prorok Izajasz: „Posłał mnie, by głosić dobrą nowinę ubogim, by opatrywać rany serc złamanych, by zapowiadać wyzwolenie jeńcom i więźniom swobodę; aby obwieszczać rok łaski u Pana, i dzień pomsty dla naszego Boga; aby pocieszać wszystkich zasmuconych, by rozweselić płaczących na Syjonie, aby dać im wieniec, zamiast popiołu, olejek radości zamiast szaty smutku, pieśń chwały zamiast zgnębienia na duchu. Wy zaś będziecie nazywani kapłanami Pana, mienić was będą sługami Boga naszego. Tak mówi Pan: «Oddam im nagrodę z całą wiernością i zawrę z nimi wieczyste przymierze. Plemię ich będzie znane wśród narodów i między ludami ich potomstwo. Wszyscy, którzy ich zobaczą, uznają, że oni są szczepem, który Pan pobłogosławił».” (Iz 61, 1-3a., 6a., 8b-9).

 

II. Jak wyglądają przygotowania?

Sakrament kapłaństwa to wielkie święto całej wspólnoty parafialnej. O ile sakramenty ślubu czy bierzmowania z zasady dotyczą jedynie jednej, konkretnej rodziny czy najbliższych, o tyle każdy nowy kapłan najwięcej zawdzięcza wspólnocie, która go wydała, ukształtowała i w pewnym sensie w całości stanowi jego rodzinę.

Od momentu przyjęcia święceń diakonatu przyszli księża cały rok spędzili w wyznaczonej przez Biskupa parafii (w przypadku dk. Sławomira była to parafia św. Marcina w Ochabach), gdzie pełnili posługę duszpasterską głosząc Słowo Boże, rozdzielając Eucharystię, przewodnicząc nabożeństwom, prowadząc grupy parafialne czy ucząc religii w szkołach.

20 maja diakoni rozpoczynają tygodniowe rekolekcje w Zembrzycach, w czasie których w zupełnym zamknięciu i milczeniu, oddzieleni od świata będą wsłuchiwać się w Słowo Boże i rozważać poszczególne elementy sakramentu święceń.

W tym samym czasie parafianie winni podjąć modlitewny trud, wspierając w ten sposób kandydatów w ich przygotowaniach. Również Pierwsza Msza Święta, sprawowana przez Neoprezbitera stanowi dla wiernych szczególny dzień dziękczynienia i modlitwy za sakrament kapłaństwa, którym wybrany będzie odtąd służył całemu Kościołowi.

To dzień, od którego młody Ksiądz przestaje należeć do rodziny czy parafii, która go wydała, ale staje się „własnością” całego Kościoła powszechnego.

 

III. Motto kapłańskiej posługi?

Każdy nowo wyświęcony kapłan wybiera sobie motto, czyli słowa zaczerpnięte najczęściej z Pisma Świętego, które w szczególny sposób są mu bliskie i odnoszą się do jego posługi. Jest to jakby program, który Neoprezbiter będzie realizował w kapłaństwie.

Diakon Sławomir wybrał słowa zaczerpnięte z Psalmu 16 - tym bliższego, że każdy kapłan odmawia go w czwartek (dzień kapłański) w modlitwie na zakończenie dnia: „Ku świętym, którzy mieszkają na Jego ziemi, wzbudził On we mnie miłość przedziwną!” (Ps 16, 3).

Kapłaństwo to służba świętym w podwójnym znaczeniu. Po pierwsze służba ludziom, których św. Paweł nazywa świętymi Boga. Sam Bóg wzywa człowieka do świętości: „Bądźcie świętymi, ponieważ Ja jestem święty" (Kpł 11, 44). Najlepszym na to sposobem jest czerpanie z przykładów życia innych świętych - tych oficjalnie ogłoszonych przez Kościół. W ten sposób można dotknąć dwóch wymiarów Kościoła - tego wciąż w drodze, który pielgrzymuje do nieba przez ziemskie trudy oraz tego już tryumfującego, oglądającego Boga twarzą w twarz, które to wymiary łączy jedna Miłość.

 

„Ogień Lolek”

19 maja 2018 roku spod Krzyża Trzeciego Tysiąclecia w Bielsku-Białej wyruszyła pielgrzymka pod krzyż na Matysce w Radziechowach. Wśród pątników Jadwiga Klimonda ze Stowarzyszenia „Dzieci Serc”, niepełnosprawni, w tym także osoby na wózkach, dzieci i młodzież szkolna, wychowawcy i opiekunowie. Wszyscy modlili się o pokój, w intencji powołań kapłańskich i zakonnych oraz szacunku do życia. Patronował bł. o. Michał Tomaszek.

Tradycyjnie nasza Parafia wspierała Pątników modlitwą oraz z wielką radością witała i przygotowała posiłki.

Pielgrzymka do sanktuarium narodowego MB Fatimskiej Zakopane - Krzeptówki

W dniu 15 maja dzieci które przystąpiły w tym roku do Pierwszej Komunii Świętej wraz z rodzicami pielgrzymowały do sanktuarium narodowego na Krzeptówkach. Świątynia powstała jako wotum wdzięczności za cud uratowania życia Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II w dniu 13 maja 1981 r. Dalszy ciąg pielgrzymowania to stary zakopiański cmentarz Pęksowy Brzyzek, pierwsza świątynia w Zakopanem kościół pw. Matki Bożej Częstochowskiej, kościół parafialny pw. Najświętszej Rodziny, piękna, drewniana kaplica Najświętszego Serca Pana Jezusa na Jaszczurówce. W drodze powrotnej zwiedziliśmy sanktuarium w Ludźmierzu.

 

Nabożeństwo Fatimskie

W niedzielę, 13 maja, rozpoczęliśmy nabożeństwa Fatimskie - objawienia, nadal pozostają aktualne. Maryja wyraża pragnienie, aby wszyscy się nawrócili. To ona prosiła dzieci, aby odmawiały różaniec, a Eucharystia jest sercem orędzia fatimskiego. Anioł najpierw zaprasza do adoracji: „O mój Boże, wierzę w Ciebie, uwielbiam Ciebie, ufam Tobie, kocham Cię…", a później: „Przyjmijcie Ciało i Krew Jezusa Chrystusa”. Czy chcecie ofiarować się Bogu…? Czy chcecie ofiarować się za ludzkość…? Odpowiedź trojga małych pasterzy z Fatimy - „Tak, chcemy!”.

I Komunia Święta

„Panie, pragnienia ludzkich serc, Ty zaspokajasz sam. Przyjdź, Chlebie Żywy, Zbawco nasz, Pszeniczny Darze przyjdź”

W uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego dzieci z klasy III przystąpiły do Pierwszej Komunii Świętej. Dzisiejsza uroczystość pokazuje nam, że nasze najgłębsze tęsknoty, pragnienia przebywania z Bogiem mają szansę się spełnić. Jezus wstąpił do nieba, aby przygotować nam miejsce i zapewnił nas „Ja jestem z Wami, przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”. Pozostał w Eucharystii i skierował słowa „Idźcie i nauczajcie wszystkie narody”. Mamy głosić obecność Boga wśród nas w Eucharystii. Pan Jezus zapewnia kto spożywa moje Ciało i pije Krew ma życie wieczne. Oprócz zapewnienia o obecności Jezusa w Kościele Apostołowie otrzymali obietnicę innego Pocieszyciela „Gdy Duch Święty zstąpi na Was otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami”. „Napełnieni Duchem Świętym” - idźcie i głoście: Ciało Moje jest prawdziwym pokarmem, Krew Moja jest prawdziwym napojem.

FOTORELACJA:

Dni Krzyżowe

W dniach 7-9 maja w naszej parafii gromadziliśmy się przy przydrożnych kapliczkach modląc się o urodzaje. W procesji do kościoła śpiewaliśmy Litanię Loretańską i Litanię do Wszystkich Świętych.    

Obchód Dni Krzyżowych zapoczątkował w Galii ok. roku 470 biskup Mamerta z Vienne -, w związku z klęskami nieurodzaju, trzęsienia ziemi i wojny w jego diecezji. W Polsce noszą one nazwę Dni Krzyżowych, ponieważ procesje błagalne tych dni kierują się zwykle do przydrożnych krzyży. Obchodzone są w poniedziałek, wtorek i środę przed uroczystością Wniebowstąpienie Pańskie i są to dni błagalnej modlitwy o urodzaje i zachowanie od klęsk żywiołowych. Wniebowstąpienie jest uroczystością obchodzoną 40. dnia po Wielkanocy. W Polsce od 2004 r. na mocy postanowienia Konferencji Episkopatu Polski obchodzi się Wniebowstąpienie Pańskie w niedzielę przed uroczystością Zesłania Ducha Świętego.
Kościół modli o pokój, urodzaje, za kraje głodujące i błogosławieństwo w pracy. Po procesji sprawowana jest Mszę św. w poniedziałek „w okresie zasiewów”, we wtorek - „o uświęcenie pracy ludzkiej” i we środę - „za głodujących”. (por. „Agenda liturgiczna”, „Kalendarz liturgiczny).

Dni między Wniebowstąpieniem Pańskim a Zielonymi Świętami są czasem modlitwy o dar Ducha Świętego. Dlatego od piątku przed obecnym Wniebowstąpieniem Pańskim odprawiamy Nowennę do Ducha Świętego.

FOTORELACJA:

ZOBACZ WSZYSTKIE ZDJĘCIA

Drugie Narodowe Czytanie Pisma Świętego

15 kwietnia 2018 roku we wszystkich kościołach naszego kraju rozpoczął się dziesiąty Tydzień Biblijny, a zarazem – drugie Narodowe Czytane Pisma Świętego. Hasłem są słowa „Weźmijcie Pismo Święte” - List św. Pawła Apostoła do Rzymian. O godz. 10.00 w naszym kościele uroczyście rozpoczął czytanie się ks. Proboszcz, następnie młodzież i dorośli.

DSCN9849  DSCN9850  DSCN9855 

Droga Światła - nabożeństwo

W oktawie Wielkanocy odprawiliśmy nabożeństwo Drogi Światła. Uczyniliśmy to także 11 kwietnia w ramach nowenny przed 11 listopada 2018 roku modląc się w intencji naszej Ojczyzny. W prowadzenie nabożeństwa włączyli się uczniowie przygotowujący się do Sakramentu Bierzmowania. 
Droga Światła (‘via lucis’) jest nabożeństwem składającym się z czternastu spotkań (na wzór czternastu stacji drogi krzyżowej). Obejmuje wydarzenia zbawcze wzięte z końcowych partii Ewangelii oraz z dwóch pierwszych rozdziałów Dziejów Apostolskich.
Jak w nabożeństwie Drogi Krzyżowej poszczególne etapy nazywane są stacjami, tak w Drodze Światła nazywamy je spotkaniami.

SPOTKANIE I
Pan Jezus tryumfuje nad śmiercią - Mt 28,1-7

SPOTKANIE II
Niewiasty i uczniowie przy pustym grobie - J 20,1-9

SPOTKANIE III
Zmartwychwstały Jezus ukazuje się Marii Magdalenie - J 20,11-18

SPOTKANIE IV
Zmartwychwstały Jezus objawia się uczniom na drodze do Emaus - Łk 24,13-19.25-27

SPOTKANIE V
Uczniowie rozpoznali Pana przy łamaniu chleba - Łk 24,28-35

SPOTKANIE VI
Zmartwychwstały Jezus ukazuje się uczniom w Wieczerniku - Łk 24,36-43

SPOTKANIE VII
Pan Jezus przekazuje uczniom władzę odpuszczania grzechów - J 20,19-23

SPOTKANIE VIII
Zmartwychwstały Jezus umacnia wiarę Tomasza - J 20,24-29

SPOTKANIE IX
Zmartwychwstały Jezus ukazuje się uczniom nad Jeziorem Tyberiadzkim - J 21, l -9.13

SPOTKANIE X
Zmartwychwstały Jezus powierza Piotrowi swój Kościół - J 21,15-17

SPOTKANIE XI
Rozesłanie uczniów - Mt 28,16-20

SPOTKANIE XII
Wniebowstąpienie Pańskie - Dz 1,6-11

SPOTKANIE XIII
Oczekiwanie z Maryją na Ducha Świętego - Dz 1,12-14

SPOTKANIE XIV
Zesłanie Ducha Świętego - Dz 2,1-6

Jesteś tutaj: Home Aktualności Wydarzenia